Αφιερώματα

"The Circus" Vaudeville Revue από τους Athens Lindy Hop

19 Ιουνίου 2015

"Υπάρχει vaudeville και βωντεβίλ. Από τη μια μεριά είναι το γαλλικό πρωτότυπο από τον 19ο αιώνα (1800-1860) με τις απλοϊκές μονόπρακτες κωμωδίες και τα χαρωπά τραγουδάκια, κι από την άλλη είναι το απλοϊκότερο αμερικανικό από το 1880 μέχρι και τη δεύτερη δεκαετία του 20ού, με τα «νούμερά» του, με τα ακροβατικά, με τις χοντροκομμένες πλάκες και παρλάτες, το οποίο έφτανε μέχρι και σε «freak shows». Σήμερα, το περιπαικτικό αυτό είδος βρίσκεται πλησιέστερα στην παρωδία παρά ποτέ.

«Μάστορας» του «κρυστάλλινου» ήχου

19 Απριλίου 2015

Δεξιοτέχνης στο βιμπράφωνο -κρουστό μουσικό όργανο με «κρυστάλλινο» ήχο, που οπτικά θυμίζει ξυλόφωνο- ο Αμερικανός Lionel Hampton, που γεννήθηκε στις 20/4/1908 και πέθανε στις 31/8/2002, έμεινε στην ιστορία της jazz ως εκείνος που έθεσε τις βάσεις για τη χρήση του βιμπράφωνου.

Απριλιάτικο κουαρτέτο γενεθλίων: Billie Holiday, Lionel Hampton, Ella Fitzgerald, Duke Ellington

06 Απριλίου 2015

«Στριμώχνονται» μέσα στον Απρίλιο τα γενέθλια τεσσάρων μεγάλων ονομάτων της jazz και της swing era,

Μάρτης marches in. Με σημαίνοντα γενέθλια: Glenn Miller

01 Μαρτίου 2015

Σύντομα «ποιήματα». Όπως το «A String of Pearls». Ή το «Tuxedo Junction». Κομμάτια γνώριμα που «παραδοσιακά» ακούγονται κατά τη διάρκεια μαθημάτων swing και βεβαίως, πάρτυ. Ή το πασίγνωστο σε όλους, κεφάτο «In the Mood», αλλά και το χαλαρωτικό, ρομαντικό «Moonlight Serenade».

The happiest tune

26 Ιουλίου 2014

Σίγουρα όλοι όσοι χορεύουν swing το έχουν ακούσει σε κάποιο από τα εκατοντάδες πάρτυ ή έχουν κάνει μάθημα υπό τους ήχους του, κι ας μην ξέρουν ίσως ότι λέγεται έτσι. Το “Tuxedo Junction” του Erskine [caption id="attachment_636" align="alignright" width="607"]O Erskine Hawkins και η ορχήστρα του (Φωτό: Corbis) O Erskine Hawkins και η ορχήστρα του (Φωτό: Corbis)[/caption] Hawkins και της ορχήστρας του (ακούγεται στη χορογραφία “Frankie 99” μελών της αθηναϊκής κοινότητας για την επέτειο γέννησης του Frankie Manning, σε βίντεο το οποίο γύρισε και μόνταρε η εικαστικός και lindy hopper, Ρένα Τσαγγαίου τo 203, δείτε το στο τέλος του κειμένου), είναι ένα από πιο χαρούμενα και χαρακτηριστικά κομμάτια swing και ένα από τα πιο περιζήτητα jazz standards. Και κατά την ταπεινή μου γνώμη, η επιτομή αυτού που είναι το swing και το lindy hop. Δε πα να είσαι χάλια ψυχολογικά; Δεν υπάρχει περίπτωση αυτό το κομμάτι να μη σου φτιάξει τη διάθεση, και προς το τέλος, ίσως και να το σιγοσφυρίζεις. Ο τρομπετίστας, συνθέτης και δημιουργός της swing ορχήστρας που έφερε το όνομά του, Erskine Hawkins, γεννήθηκε σαν σήμερα 26 Ιουλίου το 94 στο Μπέρμινχαμ της Αλαμπάμα, η οποία φρόντισε να τιμήσει το αξιότατο τέκνο της, δίνοντας το όνομά του σε ένα πάρκο που βρίσκεται κοντά στη διάσημη, χάρις στην εμβληματική του αυτή σύνθεση, διασταύρωση. Γύρω από την Tuxedo Junction εξελισσόταν η νυχτερινή ζωή των μαύρων της δεκαετίας του ’30 στη γενέτειρα του Hawkins. Στην περιοχή, λοιπόν, βρισκόταν, μεταξύ άλλων, και ένα μαγαζί από όπου οι έγχρωμοι εργάτες νοίκιαζαν σμόκιν (tuxedo). [caption id="attachment_637" align="alignleft" width="332"]Φωτογραφία του Erskine Hawkins υπογεγραμμένη από τον ίδιο. Φωτογραφία του Erskine Hawkins υπογεγραμμένη από τον ίδιο.[/caption] Παιδί πολυμελούς οικογένειας, ο Erskine Hawkins ήξερε να παίζει ντραμς και τρομπόνι από την ηλικία των 3 ετών, ενώ στο μουσικό σχολείο στο οποίο φοίτησε ήταν συμμαθητής με τον μετέπειτα ντράμερ της ορχήστρας του Count Basie, τον Jo Jones. Τελικά, όλοι αυτοί, μια παρέα ήταν, κατά κάποιον τρόπο. Το Tuxedo Junction πρωτοπαίχτηκε με τη σχολική του μπάντα ονόματι ‘Bama State Collegians, πρόδρομο της μετέπειτα ορχήστρας που έφερε το όνομά του και η οποία το απέκτησε το 934, όταν μεταφέρθηκαν στη Νέα Υόρκη. Δύο χρόνια αργότερα, άρχισαν να ηχογραφούν, και το 938 πραγματοποίησαν την πρώτη επίσημη εμφάνισή τους στα μουσικά δρώμενα, υπογράφοντας συμβόλαιο με την RCA Victor. Παράλληλα, εμφανίστηκαν στο Harlem Opera House πλάι σε ονόματα όπως του Duke Ellington, Cab Calloway, Jimmy Lunceforde και του Earl Hines. Δύο ακόμη επιτυχίες του ίδιου και της μπάντας του ήταν το “After [caption id="attachment_638" align="alignright" width="39"]Ο Erskine Hawkins και η ορχήστρα του. Ο Erskine Hawkins και η ορχήστρα του.[/caption] Hours” και το “Tippin’ In”. Ο Hawkins αντλούσε τις επιρροές του από τον Louis Armstrong και μάλιστα ο τελευταίος τού έκανε κάποια φορά, έκπληξη στα παρασκήνια του Apollo Theater και έκτοτε, κάθε φορά που ο Hawkins ερχόταν στη Νέα Υόρκη, εμφανίζονταν από κοινού στο Savoy Ballroom. Λέγεται ότι κάποτε, ο Λούις Άρμστρονγκ, βλέποντας τον Hawkins να τον μιμείται στον τρόπο που έπαιζε τρομπέτα, του είπε “εσύ το κάνεις να φαίνεται εύκολο. Πρέπει να το κάνεις να μοιάζει δύσκολο”. Ο Hawkins κατάφερε να διατηρήσει την μπάντα του μέχρι και το 953, όταν η swing era είχε προ πολλού παρέλθει και η jazz οδηγείτο στα μονοπάτια της bebop. Πέθανε στις Νοεμβρίου του 993. Ιφιγένεια Διαμάντη με πληροφορίες από Allmusic.com, Jazz.com, All About Jazz. http://www.youtube.com/watch?v=_XLfT7-0CYY Ιφιγένεια Διαμάντη / Swing in Greece - All Rights Reserved ©

S(w)ing, s(w)ing, s(w)ing, for it’s the birthday of the “King” (of Swing)

30 Μαΐου 2014

Αν βρεθείτε σε ένα swing πάρτυ και ξαφνικά ξεκινήσει να παίζει το [caption id="attachment_500" align="alignright" width="27"]Benny Goodman, ο «βασιλιάς του swing», σηματοδότησε την έναρξη της Swing Era με τη συναυλία που δόθηκε με την μπάντα του στις 2 Αυγούστου 935 στο Palomar Ballroom στο Λος Άντζελες. Benny Goodman, ο «βασιλιάς του swing», σηματοδότησε την έναρξη της Swing Era με τη συναυλία που δόθηκε με την μπάντα του στις 2 Αυγούστου 935 στο Palomar Ballroom στο Λος Άντζελες.[/caption] “Sing, Sing, Sing” του Benny Goodman (30 Μαΐου 909 – 3 Ιουνίου 986), θα το καταλάβετε από κάτι σαν σπίθα στα μάτια των παρισταμένων ή ένα ψιλογούρλωμα ενθουσιασμού. Ή, από μια ελαφρά απογοήτευση και συνοφρύωμα. Οι πρώτοι είναι συνήθως εμπειρότεροι χορευτές και χαίρονται επιδιδόμενοι σε μια σειρά από φιγούρες, ορισμένες φορές ιδιαίτερα θεαματικές. Οι δεύτεροι συνήθως είναι λιγότερο έμπειροι και ψιλοστενοχωριούνται, επειδή για τα επόμενα οκτώμιση λεπτά δε θα μπορέσουν να «βγάλουν» τα περίπου 3.765 beats per second στα οποία κορυφώνεται το κομμάτι από τη μέση και ύστερα. Το “Sing, Sing, Sing” αποτελεί κάτι σαν «ύμνο» στα πάρτυ swing, σαν σήμα – κατατεθέν, το απόλυτο κομμάτι στο οποίο γίνεται συνήθως jam circle: οι παριστάμενοι σχηματίζουν έναν κύκλο, στον οποίο στο κέντρο μπαίνουν εναλλάξ χορευτικά ζευγάρια για να χορέψουν ένα μέρος του κομματιού και… να κάνουν κι εκείνα το κομμάτι τους, καθώς οι υπόλοιποι χειροκροτούν στον ρυθμό. [youtube=http://www.youtube.com/watch?v=6_YG9XBX04Y] Benny Goodman, ο "βασιλιάς του swing" [caption id="attachment_50" align="alignleft" width="354"]Ο Benny Goodman και η Big Band του. Ο Benny Goodman και η Big Band του.[/caption] Το “απόλυτο” αυτό κομμάτι ανήκει σε έναν “απόλυτο” του μουσικού είδους: τον Benny Goodman ή αλλιώς “βασιλιά του σουίνγκ”. Βιρτουόζος κλαρινετίστας, με πάθος για την τελειότητα, απέκτησε το προσωνύμιο αυτό, λέγεται από τον Gene Krupa. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν ότι κάπως αδίκως ένας λευκός πήρε τελικά το… “στέμμα”, τη στιγμή που εκείνη την περίοδο μεσουρανούσαν εξίσου ή ίσως και ακόμη πιο αξιόλογοι μαύροι μουσικοί με τις μπάντες τους, που επίσης έκαναν καριέρα στο διηνεκές. Παιδί - «θαύμα» μουσικά, αλλά παράλληλα και παιδί πολυμελούς οικογένειας –ήταν το όγδοο από σύνολο δώδεκα παιδιών, από εβραϊκής καταγωγής γονείς, τον David Goodman και την Dora Rezinsky Goodman που είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ από την Πολωνία και τη Λιθουανία-, ο Benny Goodman σπούδασε για δύο χρόνια κλαρινέτο δίπλα στον Franz Schoepp, κορυφαίο δάσκαλο κλασικής μουσικής και μέλος της Συμφωνικής Ορχήστρας του Σικάγο. Η πρώτη του επαφή με τη μουσική, ωστόσο, έγινε στην ηλικία των δέκα ετών, όταν ο πατέρας του, που ήταν ράφτης και δύσκολα έβγαζαν τα προς το ζην, έστειλε εκείνον και δύο αδέλφια του στη Συναγωγή όπου παραδίδονταν δωρεάν μαθήματα μουσικής. «Μου έδωσαν το κλαρινέτο επειδή ήμουν ο πιο μικρός», φέρεται να είχε πει ο ίδιος. Με πολύ καλή κλασική μουσική παιδεία, μεγάλωσε ανάμεσα σε οπαδούς της κλασικής jazz, αλλά, ως πνεύμα ανήσυχο που ήταν, δημιούργησε τον δικό του ήχο σχηματίζοντας τη δική του μπάντα το 934. Ήταν ο ''υπεύθυνος'' για την πρώτη συναυλία jazz στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης το 938, όταν έφτασε και στο απόγειο της φήμης του στη δεκαετία του 930. Ήταν την ίδια χρονιά που σημείωσε 4 top ten επιτυχίες, μεταξύ των οποίων και το “Sing Sing Sing (With A Swing)”. Πολύ μεθοδικός και πειθαρχημένος σαν αρχηγός ορχήστρας, θεωρήθηκε απο τους πλέον επιτυχημένους band leader. Ακόμα κι αν είχε ''γκρίνιες'' , απο πολλούς μουσικούς που τον πλαισίωναν, εξαιτίας της σχολαστικότητάς του, εξασφάλιζε πάντα την καλύτερη δυνατή ποιότητα στις δουλειές του.   Η αρχή της «Swing Era» Ένα μέρος της Ιστορίας της jazz γράφτηκε το βράδυ της 2ης Αυγούστου του 935, όταν ο Benny Goodman και η ορχήστρα του έφτασαν στο Palomar Ballroom στο Λος Άντζελες. Η ανά τις ΗΠΑ περιοδεία τους μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν σκέτη καταστροφή. Ο λόγος; Εκείνος και η μπάντα του συμμετείχαν σε ένα εβδομαδιαίο ραδιοφωνικό σόου του ΝΒC ονόματι "Let’s Dance", ωστόσο η τρίωρη διαφορά ώρας στην μετάδοσή του από την Δυτική στην Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ επηρέαζε τη δημοτικότητά του. Αδιαφορώντας για τις συνέπειες, ο Goodman ξεκίνησε το σόου στο Palomar με ένα απο τα πιο ''καυτά'' του κομμάτια, το “One O' Clock Jump”. Αντί να χορέψει, το κατά κύριο λόγο νεανικό κοινό που είχε συνωστιστεί για να τους ακούσει, επιδόθηκε σ' αυτό που οι δημοσιογράφοι θα περιέγραφαν αργότερα ως “την πρώτη εξέγερση του Rock 'n' Roll”. Από εκείνη τη στιγμή ο Goodman έγινε ο «Βασιλιάς του Swing» και η βραδιά εκείνη σηματοδότησε την αρχή της Swing Era. [caption id="attachment_502" align="alignright" width="330"]Η Ella Fitzgerald με τον Benny Goodman περίπου το 950 (Φωτό: Michael Ochs Archives/Getty Images) Η Ella Fitzgerald με τον Benny Goodman περίπου το 950 (Φωτό: Michael Ochs Archives/Getty Images)[/caption] Συνεργάστηκε με πολύ καλούς μουσικούς όπως οι Gene Krupa, Harry James, Teddy Wilson, Lionel Hampton, Charlie Christian, Cootie Williams, Louis Armstrong, Billie Hoiday, Ella Fitzgerald, Count Basie, κλπ. Οι δύο πρώτοι έφυγαν το 939 από κοντά του και σχημάτισαν δικές τους μπάντες. Την ίδια περίοδο, ο Benny Goodman είχε αρχίσει να έχει έντονο ανταγωνισμό από νεοεμφανιζόμενους μουσικούς, όπως ο Artie Shaw, ο Tommy Dorsey και ο Glenn Miller, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 940 τα πράγματα πήραν άλλη τροπή. Από τη μία ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έβαλε “φρένο” σε τέτοιες δραστηριότητες, από την άλλη χρειάστηκε να κάνει μια επέμβαση στη σπονδυλική στήλη λόγω δισκοπάθειας (slipped disc αγγλιστί, όπως και ένα πολύ κεφάτο ομώνυμο κομμάτι του που υποδέχεται τους επισκέπτες στην ιστοσελίδα του www.bennygoodman.com). Όπως συνέβη με αρκετούς big band leaders, διέλυσε κι εκείνος την μπάντα του και μετά τον πόλεμο, έκανε ένα νέο ξεκίνημα. Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 στράφηκε ξανά στην κλασική μουσική. Είχε ήδη ηχογραφήσει τη δεκαετία του ’30 το κουιντέτο για κλαρινέτο του Μότσαρτ, και παράλληλα είχε εμφανιστεί με τις περισσότερες μεγάλες ορχήστρες κλασικής μουσικής στις ΗΠΑ, ενώ συνεργάστηκε με τον Μπέλα Μπάρτοκ, τον Άαρον Κάπλαντ και εκτέλεσε έργα του Στραβίνσκυ και του Λέοναρντ Μπέρνσταϊν. [caption id="attachment_503" align="alignleft" width="302"]Με τους (από αριστερά) Charlie Barnett, Tommy Dorsey, ο ίδιος, Louis Armstrong, Lionel Hampton σε σκηνή από την ταινία "A Song Ig Born" του 948. Στο φιλμ εμφανίζονταν επίσης οι Mel Powell, Alton Hendrickson, Louis Bellson, Harry Babasin, Russo & the Samba Kings, Golden Gate Quartet. Με τους (από αριστερά) Charlie Barnett, Tommy Dorsey, ο ίδιος, Louis Armstrong, Lionel Hampton σε σκηνή από την ταινία "A Song Is Born" του 948. Στο φιλμ εμφανίζονταν επίσης οι Mel Powell, Alton Hendrickson, Louis Bellson, Harry Babasin, Russo & the Samba Kings, Golden Gate Quartet.[/caption] Τον Νοέμβριο του 950 επανακυκλοφόρησε ηχογράφηση του 938 στο Carnegie Hall , το “Carnegie Hall Jazz Concert Vol & 2”, για να ακολουθήσει το 952 άλμπουμ με πρόβες της μπάντας πριν από ραδιοφωνικά σόου, οι οποίες, κατά τους ειδικούς, κάποιες φορές είναι καλύτερες από την εκπεμφθείσα εκτέλεση. Στα μέσα της δεκαετίας του ΄50 περιόδευσε στην Άπω Ανατολή και την ίδια περίοδο γυρίστηκε η βιογραφία του σε ταινία, με τίτλο “The Benny Goodman Story” με τον Στηβ Άλλεν να τον υποδύεται και ορίτζιναλ μουσική του ίδιου του Goodman. Το 962 βρέθηκε στην τότε Σοβιετική Ένωση. Το 963 η RCA Victor διοργάνωσε μια επανασύνδεση του κουαρτέτου του Goodman όπως ήταν τη δεκαετία του 930, φέρνοντας ξανά μαζί στο στούντιο εκείνον, τον Gene Krupa, τον Teddy Wilson και τον Lionel Hampton για το “Together Again!” που κυκλοφόρησε το 964. Το 978 [caption id="attachment_504" align="alignright" width="293"]O Benny Goodman σε μεγαλύτερη ηλικία. O Benny Goodman σε μεγαλύτερη ηλικία.[/caption] έδωσε ξανά επετειακή συναυλία στο Carnegie Hall με αφορμή τη συμπλήρωση σαράντα ετών από την ιστορική πρώτη του εκεί και το 982 βραβεύτηκε από το Kennedy Center Honor. Οι περισσότερες ηχογραφήσεις του είναι με την Columbia και την RCA Victor, ωστόσο κομμάτια από την προσωπική του συλλογή έχουν κυκλοφορήσει από τη Music Masters, όπως σημειώνει το allmusic.com. Ο Benny Goodman πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 77 ετών. Την ημέρα εκείνη, σύμφωνα με τη Britannica, δούλευε επάνω σε μια σονάτα του Μπραμς. [embed]http://www.youtube.com/watch?v=FOQ-mBy70Jg[/embed]   Ιφιγένεια Διαμάντη με πληροφορίες από allmusic.com, Britannica.com, Bennygoodman.com Copyright: Ιφιγένεια Διαμάντη / Swing in Greece - All rights reserved ©  

Ενας Αμερικανός στο Παρίσι

14 Μαΐου 2014

[caption id="attachment_428" align="alignleft" width="24"]«Αθόρυβος» αλλά με τον πολύ ιδιαίτερο ήχο του, ο Sidney Bechet καθιέρωσε το σοπράνο σαξόφωνο στην jazz. «Αθόρυβος» αλλά με τον πολύ ιδιαίτερο ήχο του, ο Sidney Bechet καθιέρωσε το σοπράνο σαξόφωνο στην jazz.[/caption] Βιρτουόζος του σοπράνο σαξοφώνου, "βασιλιάς" του σοπράνο σαξοφώνου, δεξιοτέχνης κλαρινετίστας. Όποια βιογραφία κι αν διαβάσεις για τον Κρεολό Sidney (Joseph) Bechet (Μπεσhέι), συνοδεύεται από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς. Γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 897 στη Λουιζιάνα της Νέας Ορλεάνης και πέθανε ανήμερα των 62ων γενεθλίων του, το 959 στο Παρίσι από καρκίνο των πνευμόνων. Θεωρείται ότι άφησε έντονο το στίγμα του στον τρόπο με τον οποίο παίζεται το σοπράνο σαξόφωνο και το κλαρινέτο και επηρέασε μια πλειάδα μεταγενέστερων μουσικών της jazz, όπως οι Johnny Hodges, John Coltrane, Wayne Shorter, Bob Wilber και Branford Marsalis, σύμφωνα με το NPR (στις ΗΠΑ το National Public Radio είναι αντίστοιχο της "συγχωρεμένης" ΕΡΑ). Μαζί με τον Louis Armstrong, δεξιοτέχνη της τρομπέτας, ήταν από τους πρώτους που αυτοσχεδίασαν σε jazz - swing "νερά", ενώ η τριάδα Armstrong - Bechet - King Oliver συγκαταλέγεται στο πάνθεον των σπουδαιότερων μουσικών καταγόμενων από τη Νέα Ορλεάνη. Η μουσική περιτριγύριζε τον Bechet από τα παιδικά του χρόνια, καθώς σχεδόν όλοι στην πολυμελή οικογένειά του έπαιζαν κάποιο μουσικό όργανο. Ο πατέρας του φλάουτο και δύο από τα άλλα τέσσερα αδέλφια του κλαρινέτο, τρομπόνι και σαξόφωνο. Η έμφυτη κλίση του στη μουσική, που κάνει κάποιους να τον αποκαλούν "παιδί - θαύμα", είχε ως αποτέλεσμα να παίζει επαγγελματικά ήδη από την ηλικία των 3 ετών. Kατά βάσιν αυτοδίδακτος, μαθήτευσε, ωστόσο, δίπλα σε μεγαλύτερους κλαρινετίστες (Lorenzo Tio Jr., Big Eye Nelson, George Baquet). Το 97 πήγε στο Σικάγο και το 99 στη Νέα Υόρκη. Την ίδια χρονιά, έγινε μέλος της Southern Syncopated Orchestra και ταξίδεψε μαζί της στην Ευρώπη. Η ορχήστρα αυτή έπαιζε κυρίως συναυλιακή μουσική με πολύ συγκεκριμένη ενορχήστρωση, ωστόσο "επέτρεπε" στον Bechet, ο οποίος δεν ήξερε να διαβάζει νότες και παρτιτούρες, να αυτοσχεδιάζει σε blues. Σε μια συναυλία τους στο Λονδίνο, ο διακεκριμένος Ελβετός μαέστρος Έρνεστ Άνσερμετ -ο οποίος διηύθυνε τη μουσική του Στραβίνσκι για τα περίφημα Ρωσικά Μπαλέτα που μεσουρανούσαν στην Ευρώπη μεταξύ 909 και 929- άκουσε την ορχήστρα και έγραψε διθυράμβους για τον Bechet, αποκαλώντας τον "εξαιρετικό βιρτουόζο του κλαρινέτου" και "ιδιοφυή καλλιτέχνη". Το 924 συνεργάστηκε με την ορχήστρα του Duke Ellington, ο οποίος θαύμαζε τον Bechet ώς μουσικό. Την ίδια χρονιά και το 925, o Bechet συνεργάστηκε με τον Louis Armstrong σε μια σειρά ηχογραφήσεων υπό τον τίτλο Clarence Williams's Blue Five και The Red Onion Jazz Babies, οι οποίες αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο της jazz της Νέας Ορλεάνης, και επηρέασαν αρκετούς μουσικούς της εποχής. Τα επόμενα δέκα χρόνια βρήκαν τον Bechet μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ. Προς το τέλος της δεκαετίας του '20 και καθώς τα μουσικά στυλ μεταβάλλονταν, πέρασε στην αφάνεια, για να επανέλθει το 932, σχηματίζοντας μαζί με τον τρομπετίστα Tommy Ladnier τους New Orleans Feetwarmers. Το σχήμα δεν ευτύχησε να μεγαλουργήσει, και έτσι, ο Bechet με τον Ladnier, έστησαν ένα ραφείο ή κατά άλλους καθαριστήριο, το οποίο μπορεί να μην πήγαινε επίσης καλά από δουλειά, αλλά υπήρχαν φορές που στήνονταν αυτοσχέδια jam. Από το 928 και για μια δεκαετία, έπαιζε στη Noble Sissle Band, ενώ το 938 ηχογράφησε το Summertime το οποίο έγινε επιτυχία και λίγο αργότερα υπέγραψε στη δισκογραφική Bluebird όπου ηχογράφησε για την επόμενη τριετία. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το 945 αποπειράθηκε να διδάξει, χωρίς εμπορική απήχηση, ωστόσο, ο μαθητής του Bob Wilber έγινε πιστός ακόλουθός του και προστατευόμενός του. Η τύχη του άρχισε να αλλάζει το 949, όταν τον κάλεσαν στη [caption id="attachment_429" align="alignright" width="300"]Στις αρχές της δεκαετίας του '50 ο Sidney Bechet μετακόμισε στη Γαλλία όπου και έμεινε έως το τέλος της ζωής του το 959, κερδίζοντας στην Ευρώπη την αναγνώριση που δεν ευτύχησε να δει στη γενέτειρά του, τις ΗΠΑ. Στις αρχές της δεκαετίας του '50 ο Sidney Bechet μετακόμισε στη Γαλλία όπου και έμεινε έως το τέλος της ζωής του το 959, κερδίζοντας στην Ευρώπη την αναγνώριση που δεν ευτύχησε να δει στη γενέτειρά του, τις ΗΠΑ.[/caption] Γαλλία στο Salle Pleyel Jazz Festival, όπου η παρουσία του έκανε αίσθηση, γεγονός που τον έκανε να μετακομίσει μόνιμα πλέον στο Παρίσι μέχρι το τέλος της ζωής του. Μέσα σε δύο χρόνια από το 949, είχε αναδειχθεί σε μεγάλη προσωπικότητα στη Γαλλία σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, όπου ποτέ δε γνώρισε τόση δημοφιλία. Μάλιστα, όπως σημειώνει η Britannica, μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν εξίσου αγαπητός και διάσημος με Γάλλους εκπροσώπους των Τεχνών, όπως ο Maurice Chevallier και ο Jean Cocteau. Πολλές από τις συνθέσεις του διαπνέονται από την αγάπη του για τη δεύτερη πατρίδα του, όπως οι Petit Fleur, Rue des Champs Elysees, Si tous vois ma mere, ενώ μεταξύ άλλων συνθέσεών του είναι οι Chant in the Night, Blues in the Air, Bechet’s Fantasy. Το 997 συστήθηκε η Sidney Bechet Appreciation Society, σκοπός της οποίας είναι η διάδοση του έργου του. Προσωπικά, χαίρομαι που έμαθα για τον Sidney Bechet. Κομμάτια του, όπως το "Blues My Naughty Sweetie Gives to Me" πρωτοάκουσα σε μαθήματα swing και χαίρομαι που αυτό αποτέλεσε αφορμή να διευρύνω τα ακούσματά μου.   Ιφιγένεια Διαμάντη με πληροφορίες από allmusic, Britannica, NPR, jazz.com, sidneybechet.org http://www.youtube.com/watch?v=lcmFWKn7APo http://www.youtube.com/watch?v=YtzhBT4ICNI http://www.youtube.com/watch?v=CAbhm92wk5o  

Birthday of a genius: Duke Ellington

29 Απριλίου 2014

[caption id="attachment_376" align="aligncenter" width="477"]duke-ellington-happy-birthday-2014 «Έμπνευσή μου είναι οι άνθρωποι της φυλής μου. Προσπαθώ να "πιάσω" το συναίσθημα, τον χαρακτήρα και τη διάθεση των ανθρώπων της φυλής μας. Από εκεί αντλώ την έμπνευσή μου» έλεγε ο Duke Ellington ο οποίος γεννήθηκε σαν σήμερα στις 29 Απριλίου 899.[/caption] Ο σπουδαιότερος συνθέτης στην ιστορία της jazz, αποκαλούμενος και θρύλος της jazz, γεννήθηκε σαν σήμερα, 29 Απριλίου 899 και πέθανε στις 24 Μαϊου 974. Μαζί με την ορχήστρα του, ο Duke Ellington μεγαλούργησε για περισσότερα από 50 χρόνια κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, δημιουργώντας χιλιάδες συνθέσεις και με τον δικό του, ιδιαίτερο και χαρακτηριστικό ήχο, έβαλε τη "σφραγίδα" του στο είδος, ανοίγοντας νέους μουσικούς δρόμους. Ήταν ένας από τους θεμελιωτές της big band jazz (big bands = πολυμελείς ορχήστρες της εποχής της swing jazz), την οποία δε διέλυσε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κάτι που πολλοί άλλοι bandleaders αναγκάστηκαν να κάνουν λόγω οικονομικής στενότητας. [caption id="attachment_377" align="alignleft" width="590"]Duke Ellington and his Orchestra, 929 Duke Ellington and his Orchestra, 929[/caption] O Duke Ellington and his Orchestra μεσουράνησαν από το 927 έως το 93 παίζοντας στο διάσημο Cotton Club στο Harlem, όταν και η μπάντα του έφτασε να αριθμεί δεκατέσσερα μέλη. Μάλιστα, η διάσημη σύνθεσή του "Take the A Train" ήταν -τί άλλο- ο σχετικός συρμός του νεοϋορκέζικου μετρό που οδηγούσε στο Harlem και στο Cotton Club. Παρά το ότι στην jazz, η πλάστιγγα γέρνει υπέρ του αυτοσχεδιασμού και όχι της σύνθεσης, εντούτοις, το ταλέντο του Duke Ellington ξεπερνά αυτήν την αντιθετικότητα -δεδομένου ότι έγραφε συνθέσεις, δεν επαφίετο στον αυτοσχεδιασμό, δηλαδή. Συνέθετε πρωτίστως για την μπάντα του, αφήνοντας χώρο για σόλο στους καταξιωμένους μουσικούς του - μέλη της. Το παραπάνω σημειώνει ο William Ruhlman στο allmusic.com. Στενός συνεργάτης του στις συνθέσεις υπήρξε για πολλά [caption id="attachment_375" align="alignright" width="249"]O Duke Ellington και ο Billy Strayhorn  συνεργάστηκαν στενά συνθέτοντας. O Duke Ellington και ο Billy Strayhorn συνεργάστηκαν στενά συνθέτοντας.[/caption] χρόνια ο Billy Strayhorn, σε σημείο που ειδικοί και μουσικοκριτικοί σημειώνουν ότι είναι δυσδιάκριτη η γραμμή που χωρίζει τα στοιχεία του ενός από του άλλου στις συνθέσεις τους. Ο Edward Kennedy Ellington, όπως ήταν το αληθινό όνομα του "Duke", είχε την τύχη να μεγαλώσει σε μια καλοβαλμένη μεσοαστική οικογένεια στη Washington DC. Δεν πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, όπως αρκετοί άλλοι εκπρόσωποι της jazz. Ξεκίνησε να μαθαίνει πιάνο σε ηλικία 7 ετών, ενώ η ανατροφή του ήταν τέτοια που πολύ σύντομα καθώς μεγάλωνε, τού έδωσε το προσωνύμιο Duke: η μητέρα του τον είχε διδάξει να φέρεται σαν τζέντλεμαν και να έχει πολύ καλούς τρόπους. Μία μείξη ragtime, boogie-woogie και stride, ενός είδους που προέρχεται από τα ragtime, χαρακτήριζε το μουσικό του ιδίωμα γύρω στην ηλικία των 7, όταν και απέρριψε μία υποτροφία για την ακαδημία Τεχνών Pratt Institute στη Νέα Υόρκη. Από το 923 και έπειτα, σχημάτισε σιγά σιγά το μουσικό σύνολό του, το οποίο σταδιακά μορφοποίησε τον ήχο του στο είδος της jungle, χαρακτηριστικά κομμάτια του οποίου αποτελούν το “East St. Louis Toodle-oo” (926), μεταξύ άλλων. Μερικοί από τους πιο διάσημους τίτλους συνθέσεών του περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τα "It Don't Mean a Thing if It Ain't Got That Swing", "Sophisticated Lady", "Mood Indigo", “Solitude", "In a Mellotone" και "Satin Doll", ενώ το περίφημο"Mood Indigo" τον έκανε διεθνώς γνωστό.   [caption id="attachment_378" align="alignleft" width="780"]Ίσως μία από τις πιο οικείες εικόνες του Duke Ellington, εδώ είναι φωτογραφημένος από τον Herman Leonard, διάσημο φωτογράφο της jazz σκηνής. «Προς μεγάλη μου έκπληξη, όταν παραμέρισα τις κουρτίνες στα παρασκήνια, είδα αυτό το σαν ουράνιο φως να λούζει τον Duke. Άκουσε το κλικ της μηχανής και μου έκλεισε το μάτι». Ίσως μία από τις πιο οικείες εικόνες του Duke Ellington, εδώ είναι φωτογραφημένος από τον Herman Leonard, διάσημο φωτογράφο της jazz σκηνής. «Προς μεγάλη μου έκπληξη, όταν παραμέρισα τις κουρτίνες στα παρασκήνια, είδα αυτό το σαν ουράνιο φως να λούζει τον Duke. Άκουσε το κλικ της μηχανής και μου έκλεισε το μάτι».[/caption] Η ιδιοφυία του Duke Ellington είναι εμφανής και στις σουίτες που συνέθεσε: από το "Black, Brown and Beige" του 943 μέχρι το "The Uwis Suite" το 972, ο Ellington χρησιμοποίησε τη δομή της σουίτας για να δώσει στα τραγούδια του πιο δυνατή σημασία. Πρέπει να σημειωθεί ότι, μεταξύ άλλων, συνέθεσε το 960 μια σουίτα για τον Καρυοθραύστη του Τσαϊκόφσκι, ενώ έγραψε επίσης μουσική για "Τη Ζούγκλα της Ασφάλτου" (950), το φιλμ - σταθμό του φιλμ νουάρ που σκηνοθέτησε ο John Huston, καθώς και για το φιλμ "Ανατομία ενός Εγκλήματος" (959) του Όττο Πρέμινγκερ. Τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του, οι συνθέσεις του είχαν μια πιο θρησκευτική χροιά "In the Beginning God" (965), "Second Sacred Concert" (968), and "Third Sacred Concert" (973). Συνολικά, ο Duke Ellington απέσπασε 3 βραβεία Grammy, τα τρία μετά θάνατον, το βραβείο Pulitzer στην κατηγορία της σύνθεσης, επίσης μετά θάνατον, το παράσημο της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής, και πάμπολλες άλλες τιμητικές διακρίσεις. Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα στις 24 Μαρτίου 974. Στην κηδεία του παρέστησαν περισσότεροι από 2.000 άνθρωποι. Ιφιγένεια Διαμάντη με πληροφορίες από allmusic, britannica, dukeellington.com Copyright: Ιφιγένεια Διαμάντη / Swing in Greece - All rights reserved © “East St. Louis Toodle-oo” (926)  http://www.youtube.com/watch?v=-_Y0cJ-aEbY   It Don't Mean A Thing If It Ain't Got That Swing http://www.youtube.com/watch?v=qDQpZT3GhDg#t=6   Take The "A" Train http://www.youtube.com/watch?v=cb2w2mJmCY   Mood Indigo http://www.youtube.com/watch?v=GohBkHaHap8   Jungle Nights in Harlem http://www.youtube.com/watch?v=PPVlxa2kgjg

Birthday for the "First Lady of Song"

25 Απριλίου 2014

[caption id="attachment_356" align="alignleft" width="30"]Μεγάλη ερμηνεύτρια της jazz, η Ella Fitzgerald άφησε το δικό της στίγμα στο είδος αυτό. Μεγάλη ερμηνεύτρια της jazz, η Ella Fitzgerald άφησε το δικό της στίγμα στο είδος αυτό.[/caption] Τρεις οκτάβες εύρος είχε η φωνή της Ella Fitzgerald. Η "Queen of Jazz" όπως ήταν άλλο ένα προσωνύμιό της, γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 97 στο Νιούπορτ Νιουζ της Βιρτζίνια και παρά τα σχετικά δύσκολα παιδικά και εφηβικά χρόνια, ευτύχησε να αξιοποιήσει το θείο δώρο της φωνής της και να γνωρίσει μια σπουδαία καριέρα ως ερμηνεύτρια της τζαζ. Το 932, μόλις 5 ετών, έχασε τη μητέρα της και με την ετεροθαλή αδελφή της, Frances Da Silva, μετακόμισαν στο Harlem για να μείνουν με μια θεία τους.   Ήταν η πρώτη Αφρο-Αμερικανίδα που κέρδισε βραβείο Grammy, το 958, όταν τής απονεμήθηαν δύο, ένα για την Best Jazz Performance Soloist για το άλμπουμ "Ella Fitzgerald sings the Duke Ellington Songbook" και το Best Female Pop Vocal Performance για το "Ella Fitzgerald sings the Irvin Berlin Songbook". Ωστόσο, το ταλέντο της ανακαλύφθηκε αρκετά νωρίτερα, το 934, όταν σε ηλικία 7 ετών κέρδισε το πρώτο βραβείο, 25 δολάρια, σε μία από τις βραδιές ερασιτεχνών ή Amateur Nights που διοργανώνονταν στο Apollo Theater στο Harlem. Την επόμενη χρονιά, ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον Chick Webb και την μπάντα του, για τον οποίο το 938 έγραψε την πρώτη της επιτυχία, "A Tisket, A Tasket". Είδωλά της αποτελούσαν ο Louis Armstrong, o Bing Crosby και οι [caption id="attachment_358" align="alignright" width="274"]Εποχή έχει αφήσει η συνεργασία της Ella Fitzgerald με τον Louis Armstrong στον δίσκο του 956 "Ella and Louis" από τη Verve. Εποχή έχει αφήσει η συνεργασία της Ella Fitzgerald με τον Louis Armstrong στον δίσκο του 956 "Ella and Louis" από τη Verve.[/caption] Boswell Sisters. Ευτύχησε να συνεργαστεί και με τον Armstrong, αλλά και με τον Count Basie, τον Dizzy Gillespie, το κουαρτέτο του Bill Kenny and the Ink Spots, τον Joe Pass, τον Louis Jordan. Ηχογράφησε για εταιρείες όπως η Decca, η Verve και η Capitol. Συνολικά, κέρδισε 3 βραβεία Grammy και απέσπασε διακρίσεις για την προσφορά της στη μουσική. Την τελευταία της παράσταση έδωσε το 99 στο Carnegie Hall. Πέθανε στις 5 Ιουνίου 996 στο Beverly Hills. Ιφ. Δ. Copyright: Ιφιγένεια Διαμάντη / Swing in Greece - All rights reserved © [caption id="attachment_357" align="aligncenter" width="664"]Το 203, η Google αφιέρωσε το doodle της 25ης Απριλίου στην Ella Fitzgerald. Το 203, η Google αφιέρωσε το doodle της 25ης Απριλίου στην Ella Fitzgerald.[/caption] Το 987 η France Gal κυκλοφόρησε προς τιμήν της Ella Fitzgerald το κομμάτι "Ella, Elle l'a" http://www.youtube.com/watch?v=lgHGU8gqz9U   http://www.youtube.com/watch?v=fDt5sxizup8   http://www.youtube.com/watch?v=PbL9vr4Q2LU  

Lady Day's Birthday

07 Απριλίου 2014

Μία από τις σπουδαιότερες φωνές της jazz, η Billie Holiday

[caption id="attachment_350" align="alignleft" width="300"]Το ερμηνευτικό στυλ και η φωνή της Billie Holiday άφησαν τη σφραγίδα τους στην τζαζ. Το ερμηνευτικό στυλ και η φωνή της Billie Holiday άφησαν τη σφραγίδα τους στην τζαζ.[/caption]

(ψευδώνυμο της Eleonora Fagan) γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 7 Μαρτίου 95 στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια που σημαδεύθηκαν από έναν βιασμό, την ουσιαστική απουσία του πατέρα της ο οποίος ήταν μουσικός της τζαζ, τον κοινωνικό ρατσισμό λόγω του ότι ήταν έγχρωμη και τη φτώχεια. Ευτύχησε να δει μια σπουδαία καριέρα, η οποία δυστυχώς ανακόπηκε από τον πρόωρο θάνατό της σε ηλικία μόλις 44 ετών, από κατάχρηση ουσιών, στις 7 Ιουλίου 954.

Σε ηλικία μόλις 8 ετών, το ταλέντο της ανακάλυψε ο παραγωγός John Hammond όταν την άκουσε να τραγουδά σε ένα κλαμπ στο Χάρλεμ. Συνεργάστηκε με σπουδαίους μουσικούς, όπως ο Louis Armstrong, Duke Ellington, ο Count Basie, o Benny Goodman, o Artie Shaw, ενώ το προσωνύμιο "Lady Day" τής χάρισε το 937 ο Lester Young, μουσικός στην ορχήστρα του Basie. Αλκοόλ, όπιο, ηρωίνη στέρησαν πριν της ώρας της μια δεινή ερμηνεύτρια, που άφησε το μοναδικό της στίγμα στην τζαζ. Το κομμάτι "Angel of Harlem" των U2 από τον δίσκο τους "Rattle and Hum" του 988, γράφτηκε προς τιμήν της.   Angel of Harlem - U2 http://www.dailymotion.com/video/xw4uz_u2-angel-of-harlem_music   http://www.youtube.com/watch?v=i3VWKEtkgBY   [youtube=http://www.youtube.com/watch?v=h4ZyuULy9zs]   Copyright: Ιφιγένεια Διαμάντη / Swing in Greece - All rights reserved ©    

LOCATED AT
Impact Hub Athens
Καραϊσκάκη 28, Ψυρρή, 105 54
VIDEO