Thank you France for introducing Ella

Κι ό,τι σκεπτόμουν να γράψω για το πώς η μουσική και οι μουσικοί είναι συγκοινωνούντα δοχεία και πώς η γνωριμία μου με τις δύο μεγάλες κυρίες της jazz, την Ella Fitzgerald και την Billie Holiday, έγινε σε μικρή ηλικία, από άλλες μουσικές οδούς. Ο σημερινός θάνατος της France Gall το επέσπευσε.

Έμαθα την Ella Fitzgerald και τη France Gall μέσα από το κομμάτι της δεύτερης “Ella elle l’a” το 1988, την ίδια χρονιά που οι U2 κυκλοφόρησαν το “Angel of Harlem”, γραμμένο για τη Billie Holiday, στο άλμπουμ τους “Rattle and Hum”. Θυμάμαι να βλέπω το βίντεο κλιπ του “Ella elle l’a” και του “Angel of Harlem”, ασπρόμαυρα και τα δύο, στο “Μουσικόραμα” στην ΕΡΤ1, καθώς τότε δεν υπήρχε ίντερνετ και YouTube. Μου ήταν πιο εύκολο να καταλάβω τί λέει το δεύτερο, επειδή γαλλικά δε γνωρίζω μέχρι και σήμερα. Καταλάβαινα, όμως, ότι και το κομμάτι της France Gall μιλά για κάποια πολύ σπουδαία. Χαίρομαι που ήμουν σε μια ηλικία που μπορώ να το θυμάμαι, και που έχει εντυπωθεί με τον τρόπο με τον οποίο έχει εντυπωθεί στη μνήμη μου, στην παιδική μου μνήμη, στην οπτικοακουστική και μουσική μου μνήμη και στα μουσικά μου ακούσματα.

Αυτό λειτουργεί αμφίδρομα. Τα εν λόγω κομμάτια δίνουν το έναυσμα ώστε όχι μόνο να ανακαλύψουμε δύο θρύλους της jazz, αλλά επίσης να ανακαλύψουμε τους καλλιτέχνες που απέτισαν φόρο τιμής σε αυτές. Και αν οι U2 είναι household name και –βιολογικά- ζωντανοί, (γιατί καλλιτεχνικά, για μένα τουλάχιστον, έχουν “πεθάνει” προ πολλού. Κάπου πήρε το μάτι μου ότι κυκλοφόρησαν νέο άλμπουμ, αλλά δεν είμαι πια εκεί), η France Gall ήταν αρκετά λιγότερο οικεία. Μόνο αυτό το κομμάτι της ήξερα και μόλις σήμερα, διαβάζοντας την είδηση του θανάτου της, έμαθα ότι είχε εκπροσωπήσει το Λουξεμβούργο στον διαγωνισμό της Eurovision το 1965.

Σήμερα, που η τεχνολογία μάς επιτρέπει να κάνουμε παπάδες, ας αφιερώσουμε λίγο χρόνο για να δούμε και να ακούσουμε ποιά ήταν η France Gall. Είναι ωραίο να εξερευνήσουμε τους καλλιτέχνες που με τον τρόπο τους, μας πήραν από το χεράκι και μας έφεραν στην πόρτα θρύλων της μουσικής.

Δε θα μπορούσα σε ένα τέτοιο κείμενο να μην αναφέρω τον πιο αγαπημένο μου και τον πιο αγαπημένο μου. Τον πιο αγαπημένο μου από όλους, τον Count Basie, τον έμαθα από τις ταινίες του πιο αγαπημένου μου από όλους, του Jerry Lewis. Στον “Σταχτοπούτο” (Cinderfella) υπάρχουν δύο σκηνές πολύ χαρακτηριστικές: στην κουζίνα, ως “άνθρωπο – ορχήστρα” όπου κάνει παντομίμα ολόκληρη την μπάντα, καθώς και στην άφιξή του το βράδυ το χορού, όπου κατεβαίνει με μοναδικό τρόπο τη σκάλα και στο βάθος της σκηνής, βρίσκεται η Big Band του Basie μεγαλοπρεπώς στολισμένη. Στην πιο αγαπημένη μου ταινία του, “Δάσκαλος για κλάματα” (The Nutty Professor), φιλοξενεί τον Les Brown, στον χορό του σχολείου αλλά και στο Purple Pit club. Στο “Ο Τζέρυ Λιούις γυναικοκατακτητής” (The Ladies’ Man) έχει τον Harry James. Τους δύο τελευταίους τους έμαθα αφού ξεκίνησα να μαθαίνω και να χορεύω lindy hop και μέσα από τα μαθήματα και τα πάρτυ, να εξερευνώ και να εμπλουτίζω τα ακούσματα και τη δισκοθήκη μου.

Ιφιγένεια Διαμάντη

Advertisements