Rollin’ in a Blue Fox

της Ιφιγένειας Διαμάντη

Φωτογραφίες: Τάσος Κρέζιας, Ναταλία Μπογέα, αρχείο Rollin’ Foxes, Ιφιγένεια Διαμάντη

Ένα σπάνιο είδος «φωλιάζει» εδώ και επτά χρόνια στα Εξάρχεια. Λέγεται «μπλε αλεπού» blue-fox-firstκαι της αρέσει το ροκ εν ρολ. Το χορεύει, κιόλας, και αρέσκεται να φιλοξενεί μια ομάδα αλεπούδων, τις λεγόμενες «κυλιόμενες αλεπούδες» στη φωλιά της. Το μπαρ Blue Fox στη Νεάπολη Εξαρχείων (Ασκληπιού 91), που ανοίγει απόψε, Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου στις 21.00, συμπληρώνει αισίως επτά χρόνια φέτος και η αγάπη των ανθρώπων που το άνοιξαν αλλά και όλων όσοι το περιβάλλουν παρακολουθώντας μαθήματα ροκ εν ρολ στον χώρο του και συμμετέχοντας στις δραστηριότητες που διοργανώνονται από τους Rollin’ Foxes, τον Σύλλογο Φίλων του Ροκ εν Ρολ, έχουν συντελέσει ώστε να δημιουργηθεί ένα αυξανόμενο ρεύμα αγάπης για το είδος. Το Blue Fox αποτελεί από μόνο του ξεχωριστό κεφάλαιο στην αναβίωση της ρετρό μουσικής σκηνής. Εκεί γίνονται μερικά από τα πιο δυνατά πάρτυ. Στο πρόσφατο παρελθόν, ο χώρος του έχει φιλοξενήσει τα πάρτυ των Athens Swing Cats, των The Swingouts, και άλλων ειδημόνων περί το swing, φέρνοντας έτσι σε επαφή με το ροκ εν ρολ όσους μαθαίνουν swing, και τούμπαλιν.

Κάπως έτσι έγινε και η δική μου γνωριμία με τον χώρο. Πρωτοχρονιά –ναι, πρωτοχρονιά, όχι πρωτομηνιά, αυτή πέρασε αντιπαράπροχθες- του 2012, κάπου στις έξι τα χαράματα, σπρώξαμε μετά βίας με έναν φίλο την πόρτα του Blue Fox. Ίσα που άνοιγε. Μέσα, ο χαμός. Το πλήθος, πυκνό, παλλόταν, χόρευε, το κέφι ήταν χειροπιαστό, και παρά το ημίφως που δημιουργούν κάτι πολύ χαριτωμένα γλομπάκια στο ταβάνι, μπορούσες καθαρά να διακρίνεις ότι τα πρόσωπα ήταν πολύ χαρούμενα. Μόλις είχε τελειώσει η πρώτη βαρβάτη χρονιά της κρίσης, και προσωπικά, ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τόση ξεγνοιασιά και παραμέρισμα οποιασδήποτε έγνοιας.

blue-fox-secondΠροχωρήσαμε με δυσκολία, σπρώχνοντας με τους αγκώνες το διασκεδάζον πλήθος, αναζητώντας κάποιο σημείο να σταθούμε. Κατορθώσαμε να αφήσουμε τα πανωφόρια μας στις σκάλες. Από εκείνο το κάπως πιο ψηλό σημείο, περιέφερα το βλέμμα μου στον χώρο. Μπλε χρώμα, ξύλινη μπάρα, διακόσμηση ανάλογη του «αέρα» του μαγαζιού. Στον επάνω όροφο λειτουργούσε τότε έκθεση vintage ενδυμάτων και κοσμημάτων. Έριξα μια κλεφτή ματιά, και ξανακατέβηκα.

Σταδιακά, συναντήσαμε γνωστούς μας μέσα στον κόσμο. Οι χορευτικές γνώσεις μου έφταναν τότε μέχρι το εξάμπιτο σουίνγκ, οπότε ήταν έως ένα σημείο εφικτό να ακολουθήσω τους ρυθμούς του ροκ εν ρολ. Να και ο λόγος για τον οποίο το Swing in Greece γράφει για το ροκ εν ρολ: με το σουίνγκ, είναι κάτι σαν αδερφοπρωτοξάδερφα. Όσοι όμως ξεκινήσουν μαθήματα ροκ εν ρολ, θα μάθουν και δουν με τα ίδια τους τα… πόδια, τις διαφορές του εξάμπιτου σουίνγκ με το ροκ εν ρολ, αλλά και άλλα πολλά, και για την εποχή. Κατά τις οκτώ εκείνο το πρωί της Πρωτοχρονιάς, όσοι τελευταίοι είχαμε μείνει, φύγαμε, κλειδώνοντας το μαγαζί.

Αυτή ήταν η πρώτη γνωριμία με το Blue Fox. Μία από τις πιο έντονες εικόνες που έχει εντυπωθεί στη μνήμη μου, είναι από το προπέρσινο καλοκαίρι και την επιστροφή από το 50’s Cruise. Τί εστί 50’s Cruise; Μια διήμερη ή τριήμερη εκδρομή, σε 50’s ατμόσφαιρα, με προσκεκλημένα από το εξωτερικό, γκρουπ και καλλιτέχνες του είδους, με vintage bazaar, μπάνιο στη θάλασσα, πάρτυ, παιχνίδια γνώσεων γύρω από το ροκ εν ρολ, την ανάλογη μουσική υπόκρουση στο πούλμαν και στο πλοίο, όταν η εκδρομή γίνεται στην Αίγινα, και εντυπωσιακή, πολύχρωμη, και με εγγλέζικη ακρίβεια, αναχώρηση από την Ομόνοια, ώραν ενάτην πρωινήν. Η ωραία εικόνα, λοιπόν, ήταν στην επιστροφή από τη Ναύπακτο, και στη στάση στον Ισθμό, κάπου οκτώμιση – εννιά το βραδάκι, ό,τι είχε σουρουποσκοτεινιάσει. Κατεβήκαμε για τα γνωστά που κατεβαίνουμε όταν κάνουμε πολύωρο ταξίδι οδικώς, και ξαφνικά, στήθηκε αυτοσχέδιο χορευτικό πάρτυ, με τους ιδιοκτήτες του μαγαζιού που λιγοστό κόσμο έχουν από τότε που άνοιξε ο καινούριος δρόμος, να έχουν μείνει με το στόμα ανοιχτό. Ήταν συγκινητικό.

manos - rodi

Ο Μάνος και η Ρόδη στο Blue Fox.

Μετά από όλα αυτά, ο Μάνος και η Ρόδη, που έχουν ένα περίεργο mail, συνδυαστικό των ονομάτων τους «Ροδομάνος Μανορόδη», μιλούν στο Swing in Greece για το «παιδί» τους, που περπατά με σταθερά βήματα και χορευτικές φιγούρες.

– Ποιο είναι το όραμά σας για το ροκ εν ρολ στην Ελλάδα, το Blue Fox και τους Rollin Foxes;

Το όραμά μας για το ροκ εν ρολ είναι να το μάθει και να το ζήσει κι άλλος κόσμος, ώστε ο χορός και η μουσική του ’50 ν’ αποκτήσουν σταθερή υπόσταση και στη χώρα μας. Να ξέρει ο κόσμος ότι υπάρχει κι αυτός ο τρόπος διασκέδασης, στον οποίο ο χορός θα κατέχει βασική θέση. Τόσο, ώστε και το ραδιόφωνο να παίζει και ροκ εν ρολ, χωρίς ωστόσο να γίνει μόδα. Οι Rollin Foxes αποτελούν το μέσο. Άρα είναι κοινό το όραμα.

Όσον αφορά το Blue Fox, αρχικός στόχος ήταν να ανοίξουμε το πρώτο (και μοναδικό ως τώρα) μπαρ-κλαμπ που να παίζει αποκλειστικά μουσική του ‘40 και του ’50, όπως και έγινε. Γι’ αυτό και υπήρξε η βάση και ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες της αναβίωσης του ρετρό σήμερα στην Ελλάδα. Όταν άνοιξε το 2007, το “rock n roll” ώς χορός ήταν μάλλον άγνωστο στη σημερινή γενιά, πόσω μάλλον το “swing”. Θεωρούμε πια ότι είναι καιρός να γίνει σημείο συνάντησης όλων αυτών των χορών, χωρίς «κολλήματα» περί του ποιες ομάδες συχνάζουν εκεί κτλ.

– Πότε, πού, γιατί, πώς προέκυψε το Blue Fox και οι Rollin Foxes;

Στην Αθήνα του ’50, υπήρχε το ιστορικό νυχτερινό κέντρο “Μπλε Αλεπού” (στην οδό Σταδίου και αργότερα στην Τροίας). Οι άνθρωποι έβγαιναν εκεί για φαγητό και χορό, συχνά με ζωντανή μουσική. Ακούγοντας να αναφέρεται το όνομα στην ταινία “Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα” του Νίκου Νικολαΐδη, «οραματίστηκα» το “Blue Fox”. Μετά από διάφορες αποτυχημένες προσπάθειες εύρεσης χώρου, κατέληξα στον χώρο όπου είναι σήμερα. Μιλώντας με τον ηλικιωμένο ιδιοκτήτη για τις λεπτομέρειες, αναφέρθηκε στη δική του ιστορία, που όταν ήταν κι αυτός στην τότε ηλικία μου, άνοιξε το πρώτο του νυχτερινό κέντρο. Αποκαλύφθηκε ότι ήταν ο ιδιοκτήτης της παλιάς “Μπλε Αλεπούς”.

Το 2010, τρία χρόνια μετά την δημιουργία του Blue Fox, αποφασίσαμε να φτιάξουμε τους Rollin’ Foxes, επειδή πολύς κόσμος μάς έλεγε πόσο του άρεσε αυτό που χορεύαμε και σκεφτήκαμε ότι είναι μία πολύ καλή ευκαιρία να μάθουμε και σε άλλους τον τρόπο να περνούν τόσο καλά. Την περασμένη σαιζόν υπήρχαν τουλάχιστον εννέα τμήματα, όλων των επιπέδων, με 170 περίπου μαθητές, συνολικά.

– Γιατί κατά τη γνώμη σας συμβαίνει η αναβίωση του ρετρό;

Εδώ και αρκετά χρόνια, ακόμη και πριν την κρίση, οι αξίες και οι θεσμοί είναι υπό κατάρρευση. Το ρετρό αντιπροσωπεύει μία εποχή με γερές αξίες, ξεγνοιασιά, δίχως άγχος. Επιπλέον, όλο και περισσότερο, η εποχή μας δεν έχει ταυτότητα, γεγονός που κάνει τους ανθρώπους να την αναζητούν σε προηγούμενες δεκαετίες.

– Πώς σας έχει αλλάξει; Ως ανθρώπους, ίσως, μέσα από τις δυναμικές που αναπτύσσονται από τη θέση των διδασκόντων, ερχόμενοι σε επαφή με τόόόόόόόόόσο κόσμο. Αισθάνεστε ότι παίρνετε κάτι από αυτό; Ότι δίνετε; Αν ναι, τι;

Δεν έχει αλλάξει τόσο εμάς όσο την καθημερινότητά μας και τη δική μας βραδινή έξοδο, που όντως είναι πολύ διαφορετικές. Η επαφή με όλους αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι αόριστη, είναι μέσα από τη διαδικασία γνωριμίας τους με αυτόν τον τρόπο διασκέδασης και έκφρασης ως εναλλακτική επιλογή στη ζωή τους. Αυτό μας δίνει μεγάλη ικανοποίηση, ειδικά όταν βλέπουμε κάποιους από αυτούς να το αγαπούν τόσο πολύ και να το βάζουν στη ζωή τους. Με τη σειρά μας, επενδύουμε ξανά περισσότερο.

Εσείς, πού μαθητεύσατε;

Αναφορικά με το ροκ εν ρολ, έχουμε παρακολουθήσει μαθήματα μόνο μία «σχολική χρονιά», από έναν όμως μεγάλο δάσκαλο σε ηλικία και πείρα, με πολλά χρόνια εμπειρίας στην Αμερική και την Αυστραλία. Αυτή ήταν η βάση. Από εκεί και πέρα, όλα όσα κάνουμε στον χορό είναι αποτέλεσμα προσωπικής ενασχόλησης και αφοσίωσης και γενικότερα στην εποχή του ροκ εν ρολ. Σχετικά πρόσφατα, έχουμε διδαχτεί και από μεγάλους διεθνείς δασκάλους, είτε πηγαίνοντας εμείς σ’ αυτούς, είτε φέρνοντάς τους εδώ.

Η περασμένη σαιζόν σηματοδότησε την περαιτέρω»έκρηξη», το vintage / retro swing έγινε mainstream και ενδεχομένως, ευτελίστηκε κάπως, με τις συνεχείς τηλεοπτικές εμφανίσεις, κλπ. Σταδιακά, πληθύνονται γκρουπάκια που προσδιορίζονται ώς ροκαμπίλι, όπως και η πέριξ του ροκ εν ρολ δραστηριότητα. Διαισθάνεστε ότι θα γίνει κάτι ανάλογο και με το ροκ εν ρολ; 

Στο πλαίσιο της ρετρό μόδας, κάνουν την εμφάνισή τους αρκετά νέα γκρουπ που αυτοαποκαλούνται σουίνγκ ή ροκ εν ρολ, δεν σημαίνει όμως ότι είναι. Κι αυτό το δείχνει πάντα ο χρόνος. Δεν έχει πέσει στην αντίληψή μας κάτι ιδιαίτερο για το ροκαμπίλι ή το ροκ εν ρολ, ωστόσο όσο περνάει από το χέρι μας θα φροντίσουμε να έχουν το σεβασμό που τους αξίζει. Ελπίζουμε στη διάδοσή τους αλλά με τρόπο που θα τα κάνει διαχρονικά και όχι μόδα της μίας σαιζόν.

– Τί σας γοητεύει στη ροκ εν ρολ era; 

To ατέλειωτο καλοκαίρι, ο ρομαντισμός, η αισθητική, η μουσική, η ξεγνοιασιά και, φυσικά, ο χορός!

Αγαπημένοι εκπρόσωποι του είδους;

Bill Haley, Little Richard, Jerry Lee Lewis, Big Joe Turner, Wynonie Harris, Flamingos, Treniers.

– Πόσο μπροστά χρονικά είναι ο προγραμματισμός σας; Πχ ξέρετε από τώρα τί θα κάνετε την επόμενη σεζόν από σεμινάρια, κλπ.;

Σε γενικές γραμμές, ξέρουμε τι θα κάνουμε όλη την επόμενη χρονιά, μιάς κι έχουμε μπει πια σε ρυθμό με σταθερές εκδηλώσεις: συναυλίες, σεμινάρια με ξένους δασκάλους, εκδρομές, πάρτυ, τα κανονικά μαθήματά μας και βέβαια, το ‘50s Cruise!

– Λίγα λόγια για εσάς, το υπόβαθρό σας, τα ακούσματά σας, την προηγούμενη ενδεχομένως ενασχόλησή σας. 

Μάνος: Ξεκίνησα να χορεύω ροκ εν ρολ στα 19 μου, αλλά σε μία απλοποιημένη και ελεύθερη μορφή του, όπως χόρευαν οι άνθρωποι στην Ελλάδα, από τη δεκαετία του ’80 που έγινε η πρώτη αναβίωσή του, και μετά. Τα τελευταία σχεδόν πέντε χρόνια πια, χορεύω το ροκ εν ρολ του ’50. Τα ακούσματά μου ήταν πάντα στο φάσμα του ροκ, αλλά όσο πέρναγε ο καιρός γυρνούσα μουσικά αποκλειστικά προς τα πίσω. Οι προηγούμενες δουλειές μου ήταν εκτός φάσματος ροκ εν ρολ (αποθήκες, θερμοκήπια). Ως έναρξη της εργασιακής μου δραστηριότητας θεωρώ το Blue Fox!

Ρόδη: Ξεκίνησα το χορό πάρα πολύ μικρή, με μπαλέτο, που το συνέχισα αργότερα μαζί με μοντέρνο για πολλά χρόνια. Ροκ εν ρολ του ’50 χορεύω σχεδόν τα τελευταία πέντε χρόνια και τα μουσικά μου ακούσματα ήταν πάντα γύρω από το ροκ, περνώντας όμως ο καιρός ακούω πια αποκλειστικά μουσική του ’40 και του ’50. Ο χορός δεν είναι η βασική μου ενασχόληση, σχεδόν όλη, όμως, η εργασιακή μου πορεία είναι αυτή που πάντα ήθελα (απεξάρτηση, Δικαιοσύνη).

——————————————————————————————————————

Οι Rollin’ Foxes συμμετέχουν στο Φιλανθρωπικό Φεστιβάλ Swing Kids για τη Σχεδία στις 15/11/2015 στο Cine Κεραμεικός, το οποίο πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του δήμου Αθηναίων, με τη συμμετοχή πέντε συγκροτημάτων του χώρου (The Speakeasies Swing Band, HiRollers, The Dead Hoofers, Manouchedrome, D.K. and The Band). Η εκδήλωση διοργανώνεται με αφορμή τη συμπλήρωση τριών χρόνων της ατζέντας Σουίνγκ Kids (facebook group) που δημοσιεύεται αφιλοκερδώς εβδομαδιαία στο Facebook, και η οποία στη φεϊσμπουκική της οντότητα πλησιάζει τα 1.500 μέλη, αποτελώντας σημείο αναφοράς. Στο Φεστιβάλ συγκεντρώνονται δέκα σχολές πρώτης και δεύτερης γενεάς από όλην την Ελλάδα και επτά dj. Το Swing in Greece είναι ένας από τους χορηγούς επικοινωνίας της εκδήλωσης.

Στο πλαίσιο αυτό, το Swing in Greece απηύθυνε στους Rollin’ Foxes την παρακάτω ερώτηση:

  • Πώς βλέπετε για το μέλλον της μουσικοχορευτικής κοινότητας, τη συγκέντρωση των σχολών που συμμετέχουν καθώς και πώς αισθάνεστε για τη συμμετοχή σας στον σκοπό του Φεστιβάλ αυτού;

Eίναι τιμή μας που θα συνεισφέρουμε σε αυτήν την εκδήλωση και στον καλό σκοπό της με τον τρόπο μας. Σε ό,τι αφορά στο άλλο σκέλος της ερώτησης, το να συμμετέχουν όλες οι ομάδες για έναν κοινό σκοπό είναι μια πολύ όμορφη κίνηση, κάτι που βοηθάει στο να αναπτυχθεί περισσότερο στη χώρα μας η σκηνή αυτή. Είναι απαραίτητο, και μετά από αυτό, να συνεχίσει να υπάρχει η αντίληψη πως με αυτό τον τρόπο θα πάμε παραπέρα, κάνοντας σωστά και καλά αυτό που δηλώνουμε πως αγαπάμε και αποφεύγοντας τη λογική της «κλειστής» ομάδας.

Copyright: Ιφιγένεια Διαμάντη / Swing in Greece – All rights reserved ©

Advertisements